ਮੌਸਮ

ਆਰਸੀ ਤੇ ਨਵੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ

ਦੋਸਤੋ! ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੀ ਹੋ ਕਿ ਆਰਸੀ ਨੂੰ Facebook ਅਤੇ Twitter ਨਾਲ਼ ਵੀ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ਼ ਇਹਨਾਂ ਸਾਈਟਾਂ ਤੇ ਅਕਾਊਂਟ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਰਸੀ ਬਲੌਗ ਨੂੰ ਓਥੋਂ ਵੀ join ਅਤੇ follow ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਲਿੰਕ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿੱਤੇ ਹਰ ਸਹਿਯੋਗ ਲਈ ਮਸ਼ਕੂਰ ਹਾਂ।
ਅਦਬ ਸਹਿਤ
ਤਨਦੀਪ ਤਮੰਨਾ



Showing posts with label ਪਰਵੀਨ ਸ਼ਾਕਿਰ. Show all posts
Showing posts with label ਪਰਵੀਨ ਸ਼ਾਕਿਰ. Show all posts

Thursday, August 26, 2010

ਪਰਵੀਨ ਸ਼ਾਕਿਰ - ਉਰਦੂ ਰੰਗ

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਖੁਸ਼ਬੂ ਭੀ ਉਸਕੀ ਤਰਜ਼ੇ-ਪਜ਼ੀਰਾਈ 1 ਪਰ ਗਈ।

ਧੀਰੇ ਸੇ ਮੇਰੇ ਹਾਥ ਕੋ ਛੂ ਕਰ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ।

-----

ਆਂਧੀ ਕੀ ਜ਼ਦ 2 ਮੇਂ ਆਏ ਹੁਏ ਫੂਲ ਕੀ ਤਰਹ,

ਮੈਂ ਟੁਕੜੇ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਕੇ ਫ਼ਿਜ਼ਾ ਮੈਂ ਬਿਖਰ ਗਈ।

-----

ਸ਼ਾਖ਼ੋਂ ਨੇ ਫੂਲ ਪਹਨੇ ਥੇ ਕੁਛ ਦੇਰ ਕ਼ਬਲ 3 ਹੀ,

ਕਯਾ ਹੋ ਗਯਾ, ਕ਼ਬਾਏ-ਸ਼ਜਰ 4 ਕਯੂੰ ਉਤਰ ਗਈ।

----

ਉਨ ਉਂਗਲੀਯੋਂ ਕਾ ਲਮਸ 5 ਥਾ ਔਰ ਮੇਰੀ ਜ਼ੁਲਫ਼ ਥੀ,

ਗੇਸੂ ਬਿਖਰ ਰਹੇ ਥੇ ਤੋ ਕਿਸਮਤ ਸੰਵਰ ਗਈ।

-----

ਉਤਰੇ ਨਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਮੇਂ ਵੋ ਮਹਤਾਬ-ਰੰਗ 6 ਲੋਗ,

ਮੇਰੀ ਦੁਆਏ-ਨੀਮ-ਸ਼ਬੀ 7 ਬੇਅਸਰ ਗਈ।

*****

ਔਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ: ਤਰਜ਼ੇ-ਪਜ਼ੀਰਾਈ 1 - ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ, ਜ਼ਦ 2 – ਲਪੇਟ, ਕ਼ਬਲ 3 – ਪਹਿਲਾਂ , ਕ਼ਬਾਏ-ਸ਼ਜਰ 4 - ਦਰਖ਼ਤ ਦਾ ਲਿਬਾਸ, ਛਿੱਲ, ਲਮਸ 5 – ਛੋਹ, ਸਪਰਸ਼, ਮਹਤਾਬ-ਰੰਗ – ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ 6 ਦੁਆਏ-ਨੀਮ-ਸ਼ਬੀ 7 – ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਗੀ ਦੁਆ

=====

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦਸਤਰਸ 1 ਸੇ ਅਪਨੀ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਏ।

ਜਬ ਸੇ ਹਮ ਉਨਕੋ ਮਯੱਸਰ 2 ਹੋ ਗਏ।

-----

ਸ਼ਹਰੇ-ਖ਼ੂਬਾਂ 3 ਕਾ ਯਹੀ ਦਸਤੂਰ ਹੈ,

ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਾ ਔਰ ਪੱਥਰ ਹੋ ਗਏ।

-----

ਬੇਵਤਨ ਕਹਲਾਏ ਅਪਨੇ ਦੇਸ ਮੇਂ,

ਅਪਨੇ ਘਰ ਮੇਂ ਰਹ ਕੇ ਬੇਘਰ ਹੋ ਗਏ।

-----

ਸੁਖ ਤਿਰੀ ਮੀਰਾਸ 4 ਥੇ, ਤੁਝ ਕੋ ਮਿਲੇ,

ਦੁਖ ਹਮਾਰੇ ਥੇ, ਮੁਕ਼ੱਦਰ ਹੋ ਗਏ।

-----

ਵੋ ਸਰਾਬ 5 ਉਤਰਾ ਰਗ-ਓ-ਪੈ 6 ਮੇਂ ਕਿ ਹਮ,

ਖ਼ੁਦ-ਫ਼ਰੇਬੀ 7 ਮੇਂ ਸਮੰਦਰ ਹੋ ਗਏ।

-----

ਤੇਰੀ ਖ਼ੁਦ ਗ਼ਰਜ਼ੀ ਸੇ, ਖ਼ੁਦ ਕੋ ਸੋਚ ਕਰ,

ਆਜ ਹਮ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਏ।

*****

ਔਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ: ਦਸਤਰਸ 1 – ਪਕੜ, ਮਯੱਸਰ 2 - ਪ੍ਰਾਪਤ, ਸ਼ਹਰੇ-ਖ਼ੂਬਾਂ 3– ਹਸੀਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਮੀਰਾਸ 4 – ਵਿਰਾਸਤ, ਜਾਗੀਰ, ਸਰਾਬ 5 - ਮ੍ਰਿਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਗ-ਓ-ਪੈ 5 – ਸਰੀਰ, ਖ਼ੁਦ-ਫ਼ਰੇਬੀ 7 – ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ਼ ਧੋਖਾ, ਫ਼ਰੇਬ ਕਰਨਾ


Thursday, November 27, 2008

ਪਰਵੀਨ ਸ਼ਾਕਿਰ - ਉਰਦੂ ਰੰਗ

ਦੋਸਤੋ! ਅੱਜ ਸੋਚਿਆ ਕਿਉਂ ਨਾ ਉਰਦੂ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ਾਇਰਾ ਪਰਵੀਨ ਸ਼ਾਕਿਰ ਸਾਹਿਬਾ ਦੀਆਂ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਨਾਲ਼ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਾਂ...ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਦੀ ਮੈਂ ਕਾਇਲ ਹਾਂ।

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬਿਛੜਾ ਹੈ ਜੋ ਏਕ ਬਾਰ ਤੋ ਮਿਲਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ।

ਇਸ ਜ਼ਖ਼ਮ ਕੋ ਹਮਨੇ ਕਭੀ ਸਿਲਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ।

--------

ਇਸ ਬਾਰ ਜਿਸੇ ਚਾਟ ਗਈ ਧੂਪ ਕੀ ਖ਼ਵਾਹਿਸ਼,

ਫ਼ਿਰ ਸ਼ਾਖ਼ ਪੇ ਉਸ ਫ਼ੂਲ ਕੋ ਖਿਲਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ।

--------

ਯਕ ਲਖ਼ਤ ਗਿਰਾ ਹੈ ਤੋ ਜੜ੍ਹੇਂ ਤਕ ਨਿਕਲ ਆਈਂ,

ਜਿਸ ਪੇੜ ਕੋ ਆਂਧੀ ਮੇਂ ਭੀ ਹਿਲਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ।

-------

ਕਾਂਟੋਂ ਮੇਂ ਘਿਰੇ ਫ਼ੂਲ ਕੋ ਚੂਮ ਆਏਗੀ ਤਿਤਲੀ,

ਤਿਤਲੀ ਕੇ ਪਰੋਂ ਕੋ ਭਿ ਕਭੀ ਛਿਲਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ।

-----

ਕਿਸ ਤਰਹ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਹਰੀ ਕਰ ਗਯਾ ਆਖ਼ਿਰ,

ਵੁਹ ਜ਼ਹਿਰ ਜਿਸੇ ਜਿਸਮ ਮੇਂ ਖਿਲਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਾ।

==================

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਖੁਲੀ ਆਂਖੋਂ ਮੇਂ ਸਪਨਾ ਜਾਗਤਾ ਹੈ।

ਵੁਹ ਸੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਕੁਛ-ਕੁਛ ਜਾਗਤਾ ਹੈ।

-------

ਤੇਰੀ ਚਾਹਤ ਕੇ ਭੀਗੇ ਜੰਗਲੋਂ ਮੇਂ,

ਮੇਰਾ ਤਨ ਮੋਰ ਬਨ ਕੇ ਨਾਚਤਾ ਹੈ।

-----

ਮੁਝੇ ਹਰ ਕ਼ੈਫ਼ੀਅਤ ਮੇਂ ਕਿਊਂ ਨਾ ਸਮਝੇ,

ਵੁਹ ਮੇਰੇ ਸਬ ਹਵਾਲੇ ਜਾਨਤਾ ਹੈ।

------

ਕਿਸੀ ਕੇ ਧਿਆਨ ਮੇਂ ਡੂਬਾ ਹੂਆ ਦਿਲ,

ਬਹਾਨੇ ਸੇ ਮੁਝੇ ਭੀ ਟਾਲਤਾ ਹੈ।

-----

ਸੜਕ ਕੋ ਛੋੜ ਕਰ ਚਲਨਾ ਪੜੇਗਾ,

ਕਿ ਮੇਰੇ ਘਰ ਕਾ ਕੱਚਾ ਰਾਸਤਾ ਹੈ।

ਪੰਜਾਬੀ ਰੂਪਾਂਤਰਣ: ਤਨਦੀਪ 'ਤਮੰਨਾ'