ਗ਼ਜ਼ਲਬਣ ਗਈ ਦਿਲ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਇਕ ਨਜ਼ਰ।
ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਹੁਣ ਰਹੂ ਆਪਣਾ ਸਫ਼ਰ।
-----
ਤੁਰਨ ਵੇਲ਼ੇ ਰੁੱਖ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ,
ਸਿਸਕਦੀ ਹੋਈ ਹਵਾ ਆਈ ਮਗਰ।
-----
ਬੇਖ਼ੁਦੀ ਵਿਚ ਪੈਰ ਕਿੱਧਰ ਲੈ ਤੁਰੇ,
ਦੱਸ, ਦਿਲਾ! ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ ਹੁਣ ਕਿਹੜੇ ਨਗਰ।
----
ਜਾਚ ਸਿੱਖ ਲਈ ਕੰਡਿਆਂ ‘ਤੇ ਤੁਰਨ ਦੀ,
ਹੁਣ ਕਠਿਨ ਲਗਦੀ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਡਗਰ।
-----
ਮੈਂ ਵਿਰੋਧੀ ‘ਵਾ ‘ਚ ਵੀ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ,
ਇਹ ਸੀ ਤੇਰੇ ਸਾਥ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਅਸਰ।
ਗ਼ਜ਼ਲ ਮੇਰੇ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਦੀ ਏਨੀ ਹੀ ਵਿਥਿਆ ਸੀ।
ਤੇਰੇ ਹੰਝੂ ‘ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਸੀ।
-----
ਅਜੇ ਤੀਕਰ ਸਮਾਂ ਵੀ ਭਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ,
ਜੋ ਮੇਰੀ ਧਰਤ ਉੱਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਰਿਸਿਆ ਸੀ।
-----
-----
ਇਹ ਕੁਝ ਸਾਹ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ,
ਮੇਰਾ ਹਾਸਾ ਤਾਂ ਕੀ, ਹਉਕਾ ਵੀ ਵਿਕਿਆ ਸੀ।
-----
ਨਹੀਂ ਡਿਗਿਆ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ, ਭੁਲੇਖਾ ਹੈ,
ਇਹ ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਹੀ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ।
-----
ਸਿਧਾਰਥ ਬਣਨ ਦੀ ਲੋਚਾ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ,
ਮੇਰੇ ਕਾਸੇ ‘ਚ ਜਦ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਭਿੱਖਿਆ ਸੀ।
====
ਗ਼ਜ਼ਲ
ਏਦਾਂ ਲਹੂ ਹਰ ਵਾਰ ਹੀ ਸਫ਼ਿਆਂ ’ਤੇ ਉਤਰੇਗਾ।
ਗਾਥਾ ਜਦੋਂ ਕ਼ੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੀ ਵਕ਼ਤ ਉਕਰੇਗਾ।
-----
ਮੇਰੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਅਣਖ਼ ਹਰ ਵੇਲੇ,
ਹਰ ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ ਨ੍ਹੇਰੇ ’ਚ ਇਸ ਦਾ ਅਕਸ ਉਭਰੇਗਾ।
-----
ਬਾਗੀ ਇਬਾਰਤ ਫਿਰ ਲਿਖੀ ਜਾਏਗੀ ਅੰਬਰ ’ਤੇ,
ਮੇਰਾ ਫ਼ਿਜ਼ਾ ਅੰਦਰ ਜਦੋਂ ਹਰ ਬੋਲ ਬਿਖਰੇਗਾ।
-----
ਹਰ ਵਾਰ ਬਾਅਦ ਆਊ ਚਮਕ ਤਲਵਾਰ ਤੇਰੀ ‘ਤੇ,
ਹਰ ਵਾਰ ਰੱਤ ਚੋਅ-ਚੋਅ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨਿਖਰੇਗਾ।
-----
ਝੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਇਸਨੇ, ਸਗੋਂ ਸੰਵਾਦ ਛਿੜਣਾ ਹੈ,
ਮੇਰੀ ਕਲਮ ਨੂੰ ਜਦ ਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਟੱਕਰੇਗਾ।
ਗ਼ਜ਼ਲ ਸੜੇ ਕਿੰਝ ਆਲ੍ਹਣੇ, ਪੰਛੀ ਮਰੇ ਕਿੰਝ ਅੰਬਰਾਂ ਥੱਲੇ।
ਇਹ ਗਾਥਾ ਦਫ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ ਚੰਦ ਅੱਖਰਾਂ ਥੱਲੇ।
-----
ਇਹ ਕਿਸਦੇ ਹਰਫ਼ ਹਰਫ਼ ਉੱਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਧੂੜ ਜੰਮੀ ਹੈ,
ਇਹ ਕਿਸਦੀ ਪੈੜ ਦੱਬੀ ਹੈ ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਥੱਲੇ।
-----
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਸਾਰੇ ਕਰ ਗਏ ਹਿਜਰਤ,
ਛੁਪਾ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ ਸੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਖ਼ਤ ਸਸ਼ਤਰਾਂ ਥੱਲੇ।
-----
ਉਜਾੜੀ ਜਾ ਰਹੇ ਘੁੱਗ ਵਸ ਰਹੀ ਉਤਲੀ ਵਸੋਂ ਸਾਰੀ,
ਕੋਈ ਸੱਭਿਅਤਾ ਉਹ ਖੋਜੀ ਜਾ ਰਹੇ ਮੇਰੇ ਗਰਾਂ ਥੱਲੇ।
-----
ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਉਡ ਰਿਹੈਂ ਤੇ ਮਾਪਦੈਂ ਪਰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਜਿਸਨੂੰ,
ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤ ਨਾ ਆਉਣੀ ਕਦੇ ਤੇਰੇ ਪਰਾਂ ਥੱਲੇ।
ਗ਼ਜ਼ਲਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਮਾਤਮ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਹਿਣਗੇ ।
ਮੁਕਟ ਤੇਰੇ ਨਾਲ਼ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਖਹਿੰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ।
-----
ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਜਦ ਸਬਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ, ਰੁਲ਼ਣਗੇ ਤਾਜ ਵੀ,
ਕਾਲ਼ੇ ਪਰਚਮ ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ, ਜੋ ਝੁੱਲਦੇ ਸਭ ਲਹਿਣਗੇ ।
----
ਵਕ਼ਤ ਦੇ ਨਾਦਰ ਦਾ ਅਕਸਰ ਵਕ਼ਤ ਹੀ ਕਰਦਾ ਇਲਾਜ,
ਤੇਰੀ ਹਉਮੈਂ ਦੇ ਵੀ ਸਭ, ਉੱਚੇ ਮੁਨਾਰੇ ਢਹਿਣਗੇ ।
-----
ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਜਦ ਮਹਿਕਣਗੇ ਸਾਡੇ ਖ਼ੂਨ ਦੇ,
‘ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਦਾ ਸੀ ਸਫ਼ਰ’, ਸਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਕਹਿਣਗੇ ।
-----
ਨਾ ਕਰੀ ਇਤਬਾਰ, ਇਹ ਸ਼ਿਕਰੇ ਸਿਆਸੀ ਬੇਲਿਹਾਜ਼,
ਮੌਤ ਤੇਰੀ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਹ ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਬਹਿਣਗੇ ।
ਦੋਸਤੋ! ਨਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰ, ਪੰਜਾਬ ਵਸਦੇ ਗ਼ਜ਼ਲਗੋ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਕੁੱਲਾ ਜੀ ਆਪਣਾ ਗ਼ਜ਼ਲ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ ‘ਹਉਕੇ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ’ ਆਰਸੀ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਦਾਦਰ ਪੰਡੋਰਵੀ ਜੀ ਨੇ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਭੇਜ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਵਾਈ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਏਸੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ‘ਹਉਕੇ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ’ ‘ਚੋਂ ਦੋ ਬੇਹੱਦ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਆਰਸੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ਼ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਬਾਕੀ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲ਼ੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੇ ਰਹਾਂਗੇ। ਇਹਨਾਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਵਿਚਲੀ ਖ਼ਿਆਲ-ਉਡਾਰੀ ਦੀ ਮੌਲਿਕਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗ਼ਜ਼ਲ ਵਿਚ ਪੁਖ਼ਤਗੀ ਅਤੇ ਸਲੀਕੇ ਨਾਲ਼ ਨਿਭਾਅ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿਲੀ ਮੁਬਾਰਕਬਾਦ। ਬਹੁਤ-ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਕਰੀਆ।
ਅਦਬ ਸਹਿਤ
ਤਨਦੀਪ ਤਮੰਨਾ
=====
ਗ਼ਜ਼ਲ
ਤੇਰੇ ਜੇ ਤਖ਼ਤ ਤੀਕਰ, ਮੇਰਾ ਕਲਾਮ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸੂਲ਼ੀ ਸਲੀਬ ਸ਼ਾਇਦ, ਮੇਰਾ ਇਨਾਮ ਪਹੁੰਚੇ।
-----
ਰਾਹਾਂ ‘ਚ ਰੁਲ਼ਦਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਨਸਾਫ਼ ਕਿੰਝ ਮਿਲ਼ੇਗਾ,
ਦਰਬਾਰ ਤੇਰਾ ਉੱਚਾ, ਕਿੱਦਾਂ ਅਵਾਮ ਪਹੁੰਚੇ।
-----
ਕਬਰਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਅੰਦਰ, ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਅੰਦਰ,
ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਹੈ ਯੋਧਾ, ਮੇਰਾ ਸਲਾਮ ਪਹੁੰਚੇ।
-----
ਗ਼ਮ, ਪੀੜ, ਚੀਸ, ਸਿਸਕੀ, ਹਉਕਾ, ਕਸਕ, ਉਦਾਸੀ,
ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਮਹਿਮਾਨ ਆਮ ਪਹੁੰਚੇ।
-----
ਦਿਲ ਦੇ ਮਜ਼ਾਰ ਅੰਦਰ, ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ,
ਹਉਕੇ ਅਨੇਕ ਆਏ, ਹੰਝੂ ਤਮਾਮ ਪਹੁੰਚੇ।
-----
ਹਰ ਅੱਖ ‘ਚ ਖ਼ਾਬ ਲਿਸ਼ਕਣ, ਛਲਕੇ ਉਮੰਗ ਦਿਲ ਵਿਚ,
ਮੇਰੇ ਵਤਨ ‘ਚ ਕੋਈ, ਐਸਾ ਨਿਜ਼ਾਮ ਪਹੁੰਚੇ।
-----
ਸ਼ਾਇਦ ਤੇਰੇ ਸਿਤਮ ਨੂੰ, ਏਹੀ ਉਡੀਕ ਹੋਵੇ,
ਕਦ ਮੇਰਾ ਸਬਰ ਟੁੱਟੇ, ਕਦ ਇੰਤਕਾਮ ਪਹੁੰਚੇ।
=====
ਗ਼ਜ਼ਲ
ਉਦਾਸੀ ਬੀਜ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹਰ ਕਿਆਰੇ ‘ਤੇ।
ਤੇ ਫਿਰ ਭਾਲ਼ੇਂ ਫ਼ਸਲ ਐਸੀ, ਜੋ ਹੱਸੇ ਹਰ ਇਸ਼ਾਰੇ ‘ਤੇ।
-----
ਮੁਨਾਦੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਰਾਜ ਚਿੜੀਆਂ ਦਾ ਲਿਆਵਾਂਗੇ,
ਬਿਠਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ ਨਾਲ਼ ਹੀ ਸ਼ਿਕਰੇ ਮੁਨਾਰੇ ‘ਤੇ।
-----
ਬਣਾ ਛੱਡਿਆ ਹੈ ਘਰ ਬਾਰੂਦ ਦਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਨਵ!
ਕਰਾਂ ਮੈਂ ਮਾਣ ਦੱਸ ਕਿੱਦਾਂ ਤੇਰੇ ਚੰਨ ‘ਤੇ ਉਤਾਰੇ ‘ਤੇ।
-----
ਤੂੰ ਐਵੇਂ ਗ਼ਮ, ਉਦਾਸੀ, ਤਲਖ਼ੀਆਂ, ਝੋਰੇ ਨਾ ਢੋਈ ਜਾ,
ਕਦੇ ਸੁਰ, ਸਾਜ਼, ਫੁੱਲ ਤੇ ਰੰਗ ਵੀ ਲੱਦ ਲੈ ਸ਼ਿਕਾਰੇ ‘ਤੇ।
-----
ਇਹ ਅੱਜ ਜ਼ੋਰਾਵਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਲੈ ਪਰਖ਼ ਆਇਆ ਹੈ,
ਹਵਾਓ! ਫੁੱਲ ਵਰ੍ਹਾਓ, ਇਸ ਸਿਪਾਹੀ ਜੰਗ ਹਾਰੇ ‘ਤੇ।
-----
ਭਸਮ ਮੈਂ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ, ਸਗੋਂ ਇਕ ਲੀਕ ਬਖ਼ਸ਼ਾਂਗਾ,
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲਿਖ ਭਾਵੇਂ, ਕਿਸੇ ਟੁੱਟਦੇ ਸਿਤਾਰੇ ‘ਤੇ।
-----
ਬਿਰਖ਼ ਜੰਗਲ਼ ਦੇ ਸ਼ੂਕੇ ਨੇ, ਹਵਾ ਵੀ ਤਿਲਮਿਲਾਈ ਹੈ,
ਇਹ ਸਹਿਮੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਲਾਇਆ ਡਗਾ ਕਿਸਨੇ ਨਗਾਰੇ ‘ਤੇ।
------
ਤੂੰ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਖੜਕ ‘ਚੋਂ ਬੋਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਲ-ਕਲ ‘ਚੋਂ,
ਕਥਾ ਮੇਰੀ ਟਿਕੀ ਹੈ ਬਸ ਤੇਰੇ ਮਿਲ਼ਦੇ ਹੁੰਗਾਰੇ ‘ਤੇ।
ਸਾਹਿਤਕ ਨਾਮ : ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਕੁੱਲਾ ਮੌਜੂਦਾ ਨਿਵਾਸ: ਨਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰ, ਪੰਜਾਬ
ਕਿਤਾਬਾਂ: ਗ਼ਜ਼ਲ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ: ‘ਹਉਕੇ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ’ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ।
-------
ਦੋਸਤੋ! ਕਪੂਰਥਲਾ ਵਸਦੇ ਗ਼ਜ਼ਲਗੋ ਦਾਦਰ ਪੰਡੋਰਵੀ ਜੀ ਨੇ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਕੁੱਲਾ ਜੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਬੇਹੱਦ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਆਰਸੀ ਲਈ ਭੇਜ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਦਬੀ ਮਹਿਫ਼ਿਲ ‘ਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਵਾਈ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ੁਕਰੀਆ । ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਰਸੀ ਦੇ ਤਮਾਮ ਲੇਖਕ / ਪਾਠਕ ਸਾਹਿਬਾਨ ਵੱਲੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ਆਮਦੀਦ ਆਖਦੀ ਹੋਈ ਇਹਨਾਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਨੂੰ ਆਰਸੀ ‘ਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਦਾ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਬਹੁਤ-ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਕਰੀਆ।
ਅਦਬ ਸਹਿਤ
ਤਨਦੀਪ ‘ਤਮੰਨਾ’
************
ਗ਼ਜ਼ਲ
ਵਾਟ ਸਾਡੀ ਦਾ ਨਿਰਾਲਾ ਪੰਧ ਸੀ।
ਰਾਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕੌਰ ਸੀ, ਸਰਹੰਦ ਸੀ!
-----
ਰਾਤ ਕਾਲ਼ੀ ਸੀ ਤੇ ਬਿਖੜਾ ਪੰਧ ਸੀ,
ਬਸ ਇਹੀ ਧਰਵਾਸ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਚੰਦ ਸੀ!
-----
ਨੇਰ੍ਹਿਆਂ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਦਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮਿਲ਼ੇ,
ਉਜਲਿਆਂ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਬੂਹੇ ਬੰਦ ਸੀ!
-----
ਵਿਲਕਦੇ ਸਨ ਖ਼ੂਨ ਵਿੱਚ ਲਥ ਪਥ ਬਿਰਖ,
‘ਪਥ ਭੁਲਾਵਾਂ’ ਇਹ ਵੀ ਇਕ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸੀ!
-----
ਹੋਇਆ ਕੀ ਜੇ ‘ਪਥ ਭੁਲਾਵੀਂ’ ਵਾਟ ਸੀ,
ਪੈਰ ਤੁਰਦੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਸੀ!
-----
ਮਨ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੀ ਜੇ ਨੇੜਤਾ,
ਪੈਰ ਤੇ ਕੰਡੇ ‘ਚ ਵੀ ਸੰਬੰਧ ਸੀ!
-----
ਗ਼ਮਜਦਾ ਦਿਲ ਸੀ ਤੇ ਝਾਂਜਰ ਵੀ ਉਦਾਸ,
ਦਿਲ ਤੇ ਬੋਰਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਕੀ ਅਨੁਬੰਧ ਸੀ!
======
ਗ਼ਜ਼ਲ
ਉਤਾਰੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਅੰਦਰ ਨਾ ਕਿਸ਼ਤੀ, ਕੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।
ਜੇ ਇਸਦੇ ਬਾਦਬਾਨਾਂ ‘ਤੇ, ਪਿਆਸੇ ਥਲ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ!
-----
ਗਿਆ ਧਰਿਆ ਕਦਮ ਪਹਿਲਾ ਹੀ ਮੋਏ ਖ਼ਾਬ ਦੇ ਉੱਤੇ,
ਰਹੂ ਕੈਸਾ ਸਫ਼ਰ ਮੇਰਾ ਕਿ ਜਦ ਐਸਾ ਮਹੂਰਤ ਹੈ!
-----
ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੋਗ, ਹੈ ਚੁੱਪ ਚਾਂ, ਖੜ੍ਹੇ ਸਹਿਮੇ ਜਿਹੇ ਰੁੱਖ ਵੀ,
ਨਾ ਪੰਛੀ ਚਹਿਕਦਾ ਕੋਈ, ਕਿਹੀ ਮੌਸਮ ਦੀ ਸੂਰਤ ਹੈ!
-----
ਜੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਗਦੇ ਸਲੀਬਾਂ ਥਾਂ ਕੰਵਲ ਯਾਰਾ!
ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਆਖਣਾ ਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰਾ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਹੈ!
-----
ਮੇਰੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਵਾਂਗਰ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਧਾਰ ਤਿੱਖੀ ਨੇ,
ਜੋ ਲਿਖ ਦਿੱਤੀ ਦੀਵਾਰਾਂ ‘ਤੇ ਇਬਾਰਤ ਭਾਵਪੂਰਤ ਹੈ!
