ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ - ਨਜ਼ਮ

ਦੀਵਾਲੀ ਅੰਮ੍ਰਤਸਰ ਦੀ

ਨਜ਼ਮ

ਬੀਤ ਗਏ ਨੇ ਕਈ ਦਹਾਕੇ

ਵਸ ਗਏ ਹਾਂ ਪਰਦੇਸ ‘ਚ ਆ ਕੇ

ਕੁੱਝ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਲਗ ਗਈ ਉੱਲੀ

ਪਰ ਬਚਪਨ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਂ ਭੁੱਲੀ

ਇੱਕ ਯਾਦ ਸਿਫਤੀ ਦੇ ਘਰ ਦੀ

ਉਹ ਦੀਵਾਲੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ।

..............

ਤੜਕਸਾਰ ਬੇਬੇ ਦਾ ਕਹਿਣਾ

“ਉੱਠ ਕਾਕਾ ਬਾਬੇ ਦੇ ਜਾਣਾ”

ਬਾਪੂ ਜੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ

ਫਿਰ ‘ਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਗੱਡੀ ਫੜ ਕੇ

ਹਾਲੀਂ ਤੀਕਰ ਯਾਦ ਹੈ ਬੇਸ਼ੱਕ

ਉਹ ਇੰਜਣ ਦੀ ਸ਼ੂੰ-ਸ਼ੂੰ-ਸ਼ਕ-ਸ਼ਕ

ਜੀਕੂੰ ਕੋਈ ਵਸਤ ਅਮੁੱਲੀ

ਮੈਨੂੰ ਅਜਾਂ ਤੀਕ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ

ਇਕ ਯਾਦ ਸਿਫਤੀ ਦੇ ਘਰ ਦੀ

ਉਹ ਦੀਵਾਲੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ।

...............

ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜੇ ਭੁੱਲਣਾ ਹਰਗਿਜ਼

ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ ਨੂਰ ਦਾ ਮਰਕਜ਼

ਹਰ ਸ਼ੈ ‘ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੰਗਤ

ਬਾਲ ਮਨ ਮੇਰਾ ਅਚੰਭਤ

ਬਾਪੂ ਦੀ ਉਂਗਲ ਫੜ ਜਾਣਾ

ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਕ ਚੁੱਭੀ ਲਾਉਂਣਾ

ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੇ ਕਹਿਣਾ

“ਸੰਭਲ ਕੇ ਕਾਕਾ, ਤਿਲਕ ਨਾ ਜਾਣਾ”

ਚੇਤਾ ਕਰਕੇ ਅੱਖ ਵੀ ਡੁੱਲ੍ਹੀ

ਮੈਨੂੰ ਅਜਾਂ ਤੀਕ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ

ਇਕ ਯਾਦ ਸਿਫਤੀ ਦੇ ਘਰ ਦੀ

ਉਹ ਦੀਵਾਲੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ।

................

ਸੋਨ-ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਲਿੱਖੀ

ਜਿੱਥੇ ਪਲੀ, ਬੜੀ ਹੋਈ ਸਿੱਖੀ

ਜਿਸਦੀ ਰੂਹ ਧਰਤੀਉਂ ਚੌੜੀ

ਜਿਸਦੀ ਸੋਚ ਅੰਬਰ ਤੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ

ਮੈਨੂੰ ਅਜਾਂ ਤੀਕ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ

ਇਕ ਯਾਦ ਸਿਫਤੀ ਦੇ ਘਰ ਦੀ

ਉਹ ਦੀਵਾਲੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ।

ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ - ਨਜ਼ਮ

ਨਾਂਹ ਜੀ...

ਨਜ਼ਮ

ਨਾਂਹ ਜੀ, ਅਸਾਂ ਅਮਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ

ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਫਿਰ ਮਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ।

ਉਸਦੀ ਗਲੀ ਵਿਚ ਜਾਣ ਲਈ ਫਿਰ

ਸੀਸ ਤਲੀ ‘ਤੇ ਧਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ।

----

ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਸਦੀ ਮੂਰਤ ਨਹੀਂ ਉਹ

ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਦਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ।

ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਛੂਹਣਾ ਮੈਨੂੰ

ਮੈਥੋਂ ਹੋਰ ਬਿਖਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ।

----

ਸਜ ਧਜ ਕੇ ਜੇ ਮਿਲ ਗਏ ਕਿਧਰੇ

ਮੈਥੋਂ ਫੇਰ ਸਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ।

ਬੱਸ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਤਪਸ਼ ਦੇ ਦਿੳ

ਰਹਿੰਦਾ ਜੀਵਨ ਠਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ।

----

ਜਿਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਤੁਰਦੇ

ੳਧਰ ਮੇਰਾ ਘਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ।

ਕਿਸੇ ਦਾਰੂ ਦਾ ਰੋਗ ਮੇਰੇ ‘ਤੇ

ਲਗਦੈ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ।

----

ਇਹੀ ਤੌਖ਼ਲਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ

ਉਸ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ।

ਉਸ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਊਜ ਨਾਂ ਲੱਗੇ

ਮੈਥੋਂ ਹੌਕਾ ਭਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ।

ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ - ਨਜ਼ਮ

ਖੋਤਾ

ਨਜ਼ਮ

ਮੇਰੇ ਦੋ ਕੰਨ ਨਹੀਂ

ਚਾਰ ਟੰਗਾਂ

ਤੇ ਪੂਛਲ ਵੀ ਨਹੀਂ

ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵਹਿਮ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ

ਕਿ ਕਿਧਰੇ ਮੈਂ ਖੋਤਾ ਤੇ ਨਹੀਂ?

.............

ਮੈਨੂੰ ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਨੂੰ

ਜਦੋਂ ਭਾਰਾ ਬਸਤਾ ਚੁੱਕੀ

ਮੈਂ ਸਕੂਲੋਂ ਮੁੜਦਾ ਸਾਂ

ਮੇਰੇ ਬਾਪੂ ਜੀ

ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਕਰਦੇ ਸੀ

.............

“ਓਏ! ਖੋਤਿਆ!

ਏਧਰ ਆ!

ਏਨਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦਾ ਏਂ

ਕੁਝ ਸਿਰ ਵਿਚ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ....?

...............

ਤੇ ਹੁਣ...

ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਈ ਭਾਰ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ‘ਚ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ

ਵਹਿਮਾਂ ਦੇ

ਭਰਮਾਂ ਦੇ

ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀਆਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ

ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਚੱਲਿਆ ਹੈ ਕਿ

ਬੱਸ਼ੱਕ ਮੇਰੇ ਦੋ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕੰਨ ਨਹੀਂ

ਚਾਰ ਟੰਗਾਂ

ਤੇ ਪੂਛਲ ਵੀ ਨਹੀਂ

ਫਿਰ ਵੀ

ਮੈਂ ਖੋਤਾ ਹੀ ਹਾਂ

ਨਿਰਾ-ਪੁਰਾ ਖੋਤਾ।

-----

ਸ: ਮੋਤਾ ਸਿੰਘ ਸਰਾਏ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਆਰਸੀ ਲਈ ਭੇਜੀ, ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਥ, ਲਾਂਬੜਾ ਵੱਲੋਂ 2005 ‘ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਿਤਾਬ ‘ਚਿੜੀ ਵਿਚਾਰੀ ਕੀ ਕਰੇ’ ‘ਚੋਂ ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ।

ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ - ਮਾਡਰਨ ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮਾਡਰਨ ਗ਼ਜ਼ਲ

ਏਸ ਕਿਨਾਰੇ ਮੈਂ ਬੈਠਾ, ਉਹ ਓਸ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।

ਆ ਮਿਲਣਗੇ ਇਸੇ ਆਸ ਵਿਚ ਬਣੇ ਸੰਵਾਰੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।

----

ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਰ ਆ ਗਏ ਉਸਦੇ ਪਾਪਾ ਜੀ,

ਉੱਠਣ ਦੀ ਫਿਰ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਪਈ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮਾਰੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।

----

ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਕੇ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੜ੍ਹਨ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਸੀ,

ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਵਿਚ ਪਕੜ ਗੁਬਾਰੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।

----

ਮੇਰੇ ਹਾਣੀ ਹੁਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ ਨੇ,

ਪੰਜ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਸੀਂ ਕੰਵਾਰੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।

----

ਨਸ਼ਾ ਪੀਣ ਦੀ ਆਦਤ ਪੈ ਗਈ, ਭੌਂ ਵੀ ਸਾਰੀ ਵੇਚ ਲਈ,

ਲੋਕੀਂ ਕੰਮੀਂ ਕਾਰੀਂ ਲੱਗੇ ਅਸੀਂ ਨਿਕਾਰੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।

----

ਇਕ ਨਜੂਮੀ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਗਰਦਸ਼ ਵਿਚ ਨੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ,

ਮੈਨੂੰ ਲਗਦੈ ਮੈਥੋਂ ਰੁੱਸ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਿਤਾਰੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।

----

ਕਿਸੇ ਸਿਆਣੇ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿ ਕੇ ਜਪਣ ਲਈ,

ਕੁੱਝ ਨਾ ਬਣਿਆ ਐਵੇਂ ਹੋ ਕੇ ਮਰਨ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।

----

ਜੋ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਆਇਆ ਉਹ ਵੀ ਆਂਢ ਗਵਾਂਢੇ ਚਲਾ ਗਿਆ,

ਘਰ ਦੇ ਵਿਚ ਸਜ ਧਜ ਕੇ ਮਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੁਲਾਰੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।

----

ਇਕ ਕੁੜੀ ਪਰਦੇਸੋਂ ਆਈ, ਭਾਲ਼ ਸੀ ਚੰਗੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ,

ਨੱਕ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪਿਛਾਂਹ ਪਰਤ ਗਈ ਅਸੀਂ ਬੇਚਾਰੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।

----

ਸਾਡੀ ਹੀਰ ਚੜ੍ਹੀ ਜਦ ਡੋਲੀ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤੇਰਾ ਤੜਪੇ ਸੀ,

ਕੰਨ ਪੜਵਾਉਣੋਂ ਡਰਦੇ ਸੀ ਤੇ ਤਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ।

ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ - ਨਜ਼ਮ

ਬੇਬੇ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ …

ਨਜ਼ਮ

ਬੇਬੇ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਸੁਣ ਕਾਕਾ ਨਾ ਪਰਦੇਸ ਜਾਈਂ।

ਜੋ ਸੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਿਹੜੇ ਮਿਲ਼ਦੈ ਉਹ ਨਾ ਦੂਰ ਦਿਸ਼ਾਈਂ।

ਭੁੱਖੀ ਨੀਅਤ ਕਦੇ ਨਾ ਭਰਦੀ ਢਿਡ ਭਰਨਾ ਨਹੀਂ ਔਖਾ,

ਜੋ ਰੱਬ ਦੇਵੇ ਸ਼ੁਕਰ ਕਰੀਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾ-ਮਿੱਸਾ ਖਾਈਂ।

----

ਬੇਬੇ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਸੁਣ ਕਾਕਾ ਕਦੇ ਨਾ ਬੋਲੀਂ ਰੁੱਖਾ।

ਜੋ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਕੌੜਾ ਬੋਲੇ ਰੋਸ ਕਰੀਂ ਨਾ ਉੱਕਾ।

ਪੱਥਰ ਵਾਂਗੂੰ ਬਣੀਂ ਨਾ ਪੁੱਤਰਾ ਜੋ ਬਰਸਾਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ,

ਭਿਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਭਿਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਫਿਰ ਸੁੱਕੇ ਦਾ ਸੁੱਕਾ ।

----

ਬੇਬੇ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਸੁਣ ਕਾਕਾ ਇੱਕ ਗੱਲ ਬੰਨ੍ਹੀਂ ਪੱਲੇ!

ਨਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਸਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਵਕਤ ਸਵੱਲੇ।

ਅੱਤ ਭਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਪੁੱਤਰਾ ਸਾਵਾਂ ਟੁਰਨਾ ਸਿੱਖੀਂ,

ਤੱਤੀ 'ਵਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ਤੈਨੂੰ ਜੇ ਵੱਸ ਮੇਰਾ ਚੱਲੇ ।

----

ਬੇਬੇ ਕਹਿੰਦੀ ਸੁਣ ਕਾਕਾ ਰਹਿਣਾ ਸੱਚਾ ਸੁੱਚਾ।

ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਇਹ ਰੀਤ ਰਹੀ ਹੈ ਬਣੇ ਚੌਧਰੀ ਲੁੱਚਾ।

‘ਏਕ ਨੂਰ ਤੇ ਸਭ ਜੱਗ ਉਪਜਿਆ’ ਗੁਰਬਾਣੀ ਹੈ ਕਹਿੰਦੀ,

ਹਰ ਬੰਦਾ ਹੈ ਇਕ ਬਰਾਬਰ ਕੀ ਨੀਵਾਂ ਕੀ ਉੱਚਾ।

----

ਬੇਬੇ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਸੁਣ ਕਾਕਾ ਹੋਵੇ ਉਮਰ ਵਡੇਰੀ।

ਮਤਲਬ ਦੀ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਸਾਰੀ ਨਾ ਤੇਰੀ ਨਾ ਮੇਰੀ।

ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਖੇਡ ਤਮਾਸ਼ਾ, ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ,

ਰਾਵਣ ਵਰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਏ ਇਕ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਢੇਰੀ ।

ਬੇਬੇ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ……।

ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ - ਨਜ਼ਮ

ਅਗਲਾ ਵਰ੍ਹਾ ਮੁਬਾਰਕ ਹੋਵੇ !
ਨਜ਼ਮ

ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੀ ਕਰਦਾ ਏ
ਕਿਸੇ ਸੁਖਾਵੀਂ ਨੁੱਕਰੇ ਬਹਿ ਕੇ
ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਲਈ ਨਵ-ਆਸ਼ਾ ਦੇ
ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਰ ਇਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ
ਮੈਂ ਪਿਆਰੇ ਹੀ ਸੁਪਨੇ ਗੰਢਾਂ ।
---
ਕਿਸੇ ਚੌਰਾਹੇ ਦੇ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹ ਕੇ
ਹਰ ਮਾਨਵ ਨੂੰ, ਹਰ ਦਾਨਵ ਨੂੰ
ਮੈਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹਾਸੇ ਵੰਡਾਂ ।
---
ਜੇ ਕਿਧਰੇ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ
ਅੰਬਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੌੜੀ ਲਾਵਾਂ
ਸੂਰਜ ਚੰਨ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਤਾਰੇ
ਹਿਠਾਂ ਛੱਡ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ
‘ਉੱਪਰਲੇ’ ਤੋਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਸਭ ਲਈ
ਇਕ ਵੱਡੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਲੈ ਆਵਾਂ
ਰਹੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ
ਕਲਯੁਗ ਦਾ ਛਟਕੇ ਪਰਛਾਵਾਂ ।
---
ਏਸ ਘੜੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨੇ
ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਲਈ ਸ਼ੁੱਭ ਆਸ਼ਾਵਾਂ
ਸੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹਰ ਕੋਈ ਮਾਣੇ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨੇ ਲੱਖ ਦੁਆਵਾਂ।
ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਧਰੇ
ਨਾ ਤੜਪੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰੋਵੇ
ਹਰ ਜਾਣੇ ਤੇ ਅਨਜਾਣੇ ਨੂੰ
ਅਗਲਾ ਵਰ੍ਹਾ ਮੁਬਾਰਕ ਹੋਵੇ।

ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ - ਨਜ਼ਮ

ਬੇਟੀ ਤਮੰਨਾ

ਏਥੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿਚ ਕੋਈ 11 ਵਜੇ ਸਵੇਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਤੇ ਮੁੰਬਈ ਤੋਂ ਆਤੰਕਵਾਦੀ ਹਮਲੇ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਨੂੰ ਟੈਲੀਵੀਜ਼ਨ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਆਦਮੀ ਕਿੰਨਾ ਗਿਰ ਗਿਆ ਹੈ! ਦੁਖੀ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇਕ ਕਵਿਤਾ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਇਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਹੈ।

ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ


ਨੰਗੇਜ
ਨਜ਼ਮ

ਟੀ.ਵੀ. ਵੇਖਦਿਆਂ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਨੇ ਆਉਂਦੀਆਂ
ਅਸ਼ਲੀਲ
ਅਣਢਕੀਆਂ
ਅਣਕੱਜੀਆਂ
ਤਸਵੀਰਾਂ
ਚੈਨਲ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਮੈਂ ।
ਹੁਣ ਜਦੋਂ .....
ਮੈਂ ਵੇਖਦਾਂ
ਬੰਬ ਵਿਸਫ਼ੋਟਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ
ਹਰ ਪਾਸੇ
ਖਿਲਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ
ਉਭਰਦਾ ਹੈ
ਇਕ ਅਸ਼ਲੀਲ....
ਨੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਆਦਮੀ!
ਪਰ.......
ਚੈਨਲ ਬਦਲ ਸਕਣ ਦੀ
ਮੇਰੇ ਵਿਚ........
ਸਮਰੱਥਾ ਨਹੀਂ!!!

ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ - ਨਜ਼ਮ

ਆਓ ਸਜਦਾ ਕਰੀਏ.......
ਧਾਰਮਿਕ ਨਜ਼ਮ

ਆਓ ਸਜਦਾ ਕਰੀਏ
ਉਸ ਸ਼ੁੱਭ ਖਿਣ ਨੂੰ
ਉਸ ਸ਼ੁੱਭ ਪਲ ਨੂੰ
ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲੋਂ
ਦੇ ਉਸ ਕਲ ਨੂੰ
ਜਦ ਨਾਨਕ ਆਇਆ ਸੀ ।
ਆਓ ਸਜਦਾ ਕਰੀਏ
ਉਸ ਦੀ ਦਿੱਤੀ
ਨਵ-ਆਸ਼ਾ ਨੂੰ
ਉਸ ਦੀ ਦਿੱਤੀ
ਧਰਮ, ਕਰਮ ਦੀ
ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ
ਉਸ ਦੀ ਕ਼ਲਮ ਨੂੰ
ਨਾਸ਼ ਕਰੇ ਜੋ
ਵਹਿਮ-ਭਰਮ ਨੂੰ ।
ਆਓ ਸਜਦਾ ਕਰੀਏ
ੳਸ ਪੀਰ ਨੂੰ
ਉਸ ਰਹਿਬਰ ਨੂੰ
ਰੱਬ ਦੇ ਭੇਜੇ
ਪੈਗੰਬਰ ਨੂੰ
ਜਿਸ ਨੇ ਸਮਝਿਆ
ਜਗਤ-ਪੀੜ ਨੂੰ
ਝਿੜਕਿਆ ਜਿਸ ਨੇ
ਹਰ ਜਾਬਰ ਨੂੰ
ਮਲਕ ਭਾਗੋ ਨੂੰ
ਫਿਰ ਬਾਬਰ ਨੂੰ ।
ਆਓ ਸਜਦਾ ਕਰੀਏ
ਉਸ ਦੇ ਦਿੱਤੇ
ਸਰਬ-ਪਿਆਰ ਨੂੰ
ਉਸ ਦੇ ਦੱਸੇ
ਇਕ ਉਂਕਾਰ ਨੂੰ
ਬੇ-ਅੰਤ ਨੂੰ
ਬੇ-ਸ਼ੁਮਾਰ ਨੂੰ
ਨਾਸ਼ ਕਰੇ ਜੌ
ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ
ਆਓ ਸਜਦਾ ਕਰੀਏ
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੂੰ
ਨਿਰੰਕਾਰ ਨੂੰ ।

ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ - ਮਾਡਰਨ ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮਾਡਰਨ ਗਜ਼ਲ

ਮੁਹੱਬਤ ‘ਚ ਧੋਖਾ ਖਾਣ ਦਾ ਕਿੱਸਾ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ।
ਹੁਣ ਦਿਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ।
ਅਜੇ ਕਲ੍ਹ ਹੀ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ,
ਉਹ ਬੋਲੇ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ਼ ਤੇ ਰੱਖਣ ਨੂੰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਇਕ ਉਮਰ ਭਰ ਦੇ ਸਾਥ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਕੇ ਟੁਰ ਗਏ,
ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਤੇਰੀ ਬੈਂਕ ਵਿਚ ਧੇਲਾ ਜਮ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।
ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਬੇਰੁਖ਼ੀ ਦਾ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਕਰਾਂ ਗਿਲਾ?
ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਮਹਿਕਮਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ ਬੜਾ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਵੇਖ ਲੳ,
ਜਲ਼ਦਾ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਮਗਰ ਬਿਲਕੁਲ ਧੂੰਆਂ ਨਹੀਂ!
ਉੱਥੂ ਕੀ ਆਇਆ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਹੀ ਤੁਰ ਪਏ,
ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਮੈਂ ਠੀਕ ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਮਾਂ ਨਹੀਂ!
ਉਸਦਾ ਮੁਹੱਲਾ ਸਮਝਕੇ ਮੈਂ ਰਾਹ ‘ਚ ਬਹਿ ਗਿਆ,
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਉਹ ਉਸਦਾ ਗਰਾਂ ਨਹੀਂ!
ਐਵੇਂ ਹੀ ਬਹਿ ਕੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਮੇਰੀ,
ਹੈ ਕੋਣ ਜਿਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨਹੀਂ।

ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ - ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ

ਪ੍ਰੇਮ ਪੱਤਰ
ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ

ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਸਥਾਨਕ ਡਾਕ ਘਰ ਵਿਚ ਚਿੱਠੀਆਂ ਛਾਂਟਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋ ਕੁ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਦੋ ਵਜੇ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਰਾਤ ਦਸ ਵਜੇ ਦੀ ਸਿ਼ਫਟ ਕਰਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪੱਤਰ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਝੱਸ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਮੋਬਾਇਲ ਤਾਂ ਕੀ ਬਹੁਤੇ ਘਰੀਂ ਲੈਂਡ-ਲਾਈਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦੀ। ਪੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤ ਸੁਨੇਹੇ ਭੇਜੇ ਜਾਂਦੇ।
ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਪ੍ਰੇਮ ਪੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇ ਸੁੰਘ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਪੱਤਰ ਉਹ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਚੁਰਾ ਕੇ ਜੇਬ ਵਿਚ ਪਾਉਂਦਾ, ਟਾਇਲਟ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਪਰਤ ਕੇ ਮੁੜ ਸਹੀ ਛਾਂਟੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਇੰਝ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਖ਼ਾਸ ਅਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਸੀ ਤੇ ਇਹ ਉਸਦੀ ਆਦਤ ਹੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੋਂ ਉਸਦੀ ਸਿ਼ਫਟ ਰਾਤ ਦਸ ਤੋਂ ਸਵੇਰ ਛੇ ਵਜੇ ਤੱਕ ਪੈਕਟ ਛਾਂਟਣ ਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਅੱਜ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਚਿੱਠੀਆਂ ਛਾਂਟੀ ਕਰਨ ਦਾ ਆਖਰੀ ਦਿਨ। ਉਸਨੇ ਇਕ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪੱਤਰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਟਾਇਲਟ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਖ਼ਤ ਇਹ ਸੀ -
“ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਹਾਂ। ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੋਂ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਰਾਤ ਦਸ ਤੋਂ ਛੇ ਦੀ ਸਿ਼ਫਟ ਤੇ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗੀ। ਚਾਬੀ ਬਾਹਰ ਮੈਟ ਹੇਠਾਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤੇਰੀ
ਸੁਖਵਿੰਦਰ”

ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ - ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ

ਭੋਗਲ ਦਾ ਭਰਾ
ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ

ਬੱਸ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਝ ਜਾਣੇ ਪਛਾਣੇ ਜਿਹੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ ਤੇ ਮੈਂ ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਲਗਦੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। “ਕਿਉਂ ਜੀ ਤੁਸੀਂ ਮਨਿੰਦਰ ਭੋਗਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਤੇ ਨਹੀਂ?”, ਮੈਂ ਗੱਲ ਤੋਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ।
“ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਮੁਹਿੰਦਰ ਦੁੱਗਲ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਵਾਂ”, ਉਸਨੇ ਰੁੱਖਾ ਜਿਹਾ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
“ਤੁਸੀਂ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋ ਗਏ ਲਗਦੇ ਹੋ”, ਮੈਂ ਕਿਹਾ।
“ਨਾ, ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਹਲ ਵਾਹੁੰਦਾ ਲਗਦਾਂ ?”, ਉਸ ਕਿਹਾ।
ਉਸਦੇ ਨੱਕ ਵਿਚੋਂ ਵਿਚੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਝ ਖ਼ੂਨ ਵਰਗਾ ਨਿਕਦਾ ਦਿਸਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਬੈਠਾ ਕਿ ਕੀ ਉਸਦੀ ਤਬੀਅਤ ਠੀਕ ਹੈ?
“ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਗੋਲੀ ਲੱਗੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ ?”, ਉਹ ਹੁਣ ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਨੱਕ ਵਿਚੋਂ ਖ਼ੂਨ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
“ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨੱਕ ਤੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਹੋਊ! ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਤੇਰੇ ਤੇ ਪੁਲਸ ਕੇਸ ਬਣ ਸਕਦੈ!”, ਉਸਨੇ ਰੋਹ ਵਿਚ ਉੱਠ ਕੇ ਖੜਾ ਹੁੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
ਮੇਰਾ ਸਟਾਪ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਝੱਟ ਉਤਰਨ ਦੀ ਕੀਤੀ।
ਬੱਸ ਸਟਾਪ ਵਲ ਆਉਂਦਾ ਇਕ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਬੰਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ ਤੇ ਮੈਂ ਮੂੰਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਕੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਣ ਦੀ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ: “ੳਏ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਮੈਂ ਮਨਿੰਦਰ ਭੋਗਲ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਆਂ!”

ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ - ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ

‘ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼’
ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ

ਮਾਈ ਉੱਤਮ ਕੌਰ ਹੁਣ ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਛੇ ਧੀਆਂ ਜੰਮੀਆਂ ਸਨ ਉਸਨੇ ਪਰ ਮੱਥੇ ਵੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਇਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਛੋਟੀ ਧੀ ਸੁਰਜੀਤ ਕੌਰ ਚਾਰ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਕੇ ਫਿਰ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਮਾਈ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕਰਦੀ ਨਾਂ ਥੱਕਦੀ: “ਹੇ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਐਤਕੀਂ ਸੁਰਜੀਤ ਕੌਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ‘ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼’ ਬਖਸ਼ ਦੇ!”। ਸੁਰਜੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਦੋ ਜੁੜਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਹੋਏ, ਵਿਆਹੇ ਗਏ ਤੇ ਮਾਂ ਪਿੳ ਨਾਲੋਂ ਅੱਡ ਹੋ ਗਏ।
ਸੁਰਜੀਤ ਕੌਰ ਹੁਣ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਈ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਸੁਰਜੀਤ ਕੌਰ ਦੇ ਪਤੀ ਤੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚਲੇ ਜਾਮਣ ਦੇ ਬੂਟੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਿੳ ਬੂਟੇ ਨੂੰ ਵੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਇਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ। ਤਰਕਾਲਾਂ ਸਮੇਂ ਪੁੱਤਰ ਗੰਡਾਸਾ ਫੜੀ ਬਾਹਰ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਮਾਈ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਖਿਆ: “ਬੁੜ੍ਹੀਏ ਕਹਿ ਦੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਈ ਨੂੰ, ਉਸਨੇ ਜਾਮਣ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵੀ ਲਾਇਆ ਤਾਂ ਟੋਟੇ ਕਰਕੇ ੳਥੇ ਹੀ ਦੱਬ ਦਿਆਂਗਾ ਸਾਲੇ ਨੂੰ”! ਮਾਈ ਉੱਤਮ ਕੌਰ ਉਥੇ ਹੀ ਢਹਿ-ਢੇਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਅਰਧ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਉਹ ਕਹੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ: “ਨੀ ਸੁਰਜੀਤ ਕੁਰੇ, ਨੀ ਤੂੰ ਧੀਆਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਜੰਮੀਆਂ?!!!"

ਹਰਮਿੰਦਰ ਬਣਵੈਤ - ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ.....
ਗ਼ਜ਼ਲ

ਆੳ ਥੋੜਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ
ਹੌਕਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹਾਂ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ।
ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਕੇ ਜੀ ਲਿਆ ਹੈ ਬਹੁਤ ਚਿਰ
ਧੋਣ ਕੁੱਝ ਉੱਚੀ ਉਠਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ।
ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਕੋਈ ਤੁਰਿਐ ਕਿ ਨਹੀਂ
ਪਿਛਾਂਹ ਵਲ ਗਰਦਨ ਭੁਆ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ।
ਗਾ ਲਏ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਲੇ ਬੜੇ
ਦੂਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ।
ਵੱਖਰੇ ਰਹਿ ਕੇ ਬਹੁਤੇਰਾ ਜੀ ਲਿਆ
ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਦੀਵਾਰ ਢਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ।
ਅੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਨਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾਂ
ਉਸਨੂੰ ਅਪਣਾ ਗ਼ਮ ਸੁਣਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ।
ਕਹਿ ਸਕਾਂਗਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਕਿ ਨਹੀਂ
ਜਾਮ ਹੱਥ ਵਿਚਲਾ ਮੁਕਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ।
ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ੳਥੇ ਰੌਣਕ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ
ਫੇਰ ਅਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ।
ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਉਹ ਗੁਜ਼ਰੇ ਸਨ ਇਸ ਰਾਹ ਤੋਂ
ਧੂੜ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ।
ਰੁੱਸ ਕੇ ਬੈਠੇ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ।
ਅੱਕ ਗਏ ਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ
ਵਹਿਣ ਵਿਚ ਡੁਬਕੀ ਲਗਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ।
ਆਪੇ ਨੂੰ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ਹਾਂ ਸਾਂਭ ਕੇ
ਹੁਣ ਜ਼ਰਾ ਆਪਾ ਗਵਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ।
ਤਿਨਕਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਹੀ ਹਾਂ ਉੜਦੇ ਰਹੇ
ਪੈਰ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਜਮਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ।
ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨੱਚ ਕੇ ਮਨਾਉਂਦੇ ਨੇ ਕਿ ਨਹੀਂ
ਯਾਰ ਹੱਥ ਝਾਂਜਰ ਥਮਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ[